Brand         ANNA SE STORIE    WORD 'N AGENT    BIBLIOTEKE    WINKELS    ONS SKRYWERS    ARTIKELS    GRATIS    KONTAK AGENTE LOGIN
  Ek het nog nie 'n agent nie
Lys die produkte wat jy wil bestel
Stuur bestelling aan agent

Resensie van KLUB KATASTROFE(BOEK TWEE) LIZBE


deur Lesa-Mare Harris

Hierdie boek lok jou reeds met die voorblad in: die helder kleure en die sonneblom wat Lizbe strategies voor haar mond hou... Nie net verklap dit dat hierdie karakter iets wegsteek nie, maar in die boek word die blom ook gebruik as 'n simbool vir 'n klomp dinge, soos Lizbe se draai van die donkerte na die lig nes sonneblomme hulle koppe na die son draai. Vir Rolf simboliseer die bos sonneblomme Lizbe se andersheid en vir Lizbe self word dit op die ou ent 'n simbool van vryheid nadat sy die blompot waarin die blomme was, breek.

Anna Emm se teikenmark vir haar boeke is vroue wat te besig om langdradige, dik boeke te lees, en daarom is Klub Katastrofe die perfekte reeks. Ek self het hierdie boek in een sitting deurgelees - ek kon dit net eenvoudig nie neersit nie! Bo en behalwe haar goeie storielyne, is Anna se skryfstyl maklik om te lees. Dit trek jou in! Die karakters is modern en eg Suid-Afrikaans. Hulle laat jou dikwels dink aan iemand wat jy ken...

Ek moet bieg dat hierdie tweede boek my vreeslik verbaas het. Dit het soveel anders as enige van Anna Emm se ander stories begin. Vanuit die staanspoor weet die leser van die elektriese aangetrokkenheid tussen Lizbe en Rolf, en jy is geïnteresseerd in hoe dit gaan verloop. Gewoonlik neem dit die karakters 'n paar hoofstukke om te besef hoe hulle oor mekaar voel, maar van die eerste bladsy af word hier niks weggesteek nie. Moet egter nie dink dat die boek nie vol kinkels en draaie is nie!

Daar is 'n hele spul nuwe, vreemde karakters getrou aan die Alice in Wonderland ondertoon van die reeks. Ontmoet die Mad Hatters: Lizbe se kleurvolle teepartytjies lok 'n paar ongewone gaste, vermoedelik weens haar eensaamheid en vrees om alleen te wees in haar ouers se groot, verlate huis. Daar is die skooldogtertjie, Mia, die eksentrieke tannie Adelaar wat onder in die straat bly, en Timberman, die hawelose man. Die leser kan dan ook nie help om te wonder oor Timberman nie. Steek hy iets weg? Is hy 'n bedreiging vir Lizbe soos Rolf vermoed, of is hy eintlik haar beskermer?

Die toneel by Lizbe se teepartytjie was vir my vreeslik oorspronklik. Dit stel haar karakter in 'n ander lig aan die leser voor - hoe sy gemak en troos vind in dié kleurvolle opset, maar ook hoe klein haar hart is. Die geselligheid draai rondom Lizbe se tuisgemaakte lekkergoed – haar teenvoeter vir insomnia en 'n simboliese poging van haar om die lewe vir haarself en vir ander 'soet' te maak. Sy sê dan ook self teenoor haar gaste: “Kom ons praat nie vandag oor hartseer dinge nie … Dis 'n teepartytjie. Ons moet vrolik wees.”

Wanneer Rolf onverwags opdaag, skets Anna die komielike 'akwardness' van die toneel perfek. Hier, nes in ander dele van die boek, moes ek spontaan glimlag vir die beskrywings.

Rolf Dreyer is baie anders as Liam, die manlike hoofkarakter in Boek Een. Rolf deel sy drome en begeertes openlik met Lizbe, soos sy gereelde wegbrekies na Robbeneiland en sy huis wat hy met sorg en geduld opbou en herstel. Rolf is gemaklik en selfversekerd in sy eie vel en hy is geensins skaam om te erken hoe hy oor Lizbe voel nie. “Sy is nie eens bewus daarvan nie, maar alles wat van my Rolf Dreyer maak, word duideliker wanneer sy in die nabyheid is...”

Dis juis op Robbeneinland, met Kaapstad in die agtergrond, waar hierdie twee uiteindelik swig voor hulle gevoelens vir mekaar. Die 'chemistry' tussen Lizbe en Rolf is baie goed geskryf en mens kan nie help om te hoop dat hulle binne die volgende paar sinne tog net sal soen nie! En dan word die leser saamgenooi na geknopte sitplek op die ferry waar die vonke begin spat … maar “what happens on Robben Island, stays on Robben Island!”

LIZBE is egter nie nét 'n pragtige liefdesverhaal nie. Anna Emm verbaas my in hierdie reeks, veral in Boek Twee, met die spanning en intrige van 'n speurverhaal wat sy suksesvol by die stories inweef. Wie is dit wat Lizbe se Vergeet-my-nietjies vertrap? Is dit die kat? Is daar werklik 'n kat? En wie kon die gloeiende sigaretstompie agtergelaat het?

Wanneer Mia vir Rolf vertel dat daar 'n 'bogeyman' in Lizbe se huis is, rys die leser se hare behoorlik saam met Rolf sin, en begin die legkaartstukkies in plek val. Daar ís 'n dreigende donkerte, Lizbe is werklik 'n damsel in distress, en jy byt jou naels om te sien of Rolf haar betyds gaan red! Sonder om enige spoilers te gee, kan ek net sê dat ek 'n hele paar mense verdink het gedurende die lees van die boek. Selfs die kat, maar katte rook nie sigarette nie...

Aangrýpend en heelwat anders as Boek Een – Lizbe se storie in Boek Twee is beslis my gunsteling (sover!) in die Klub Katastrofe-reeks. En soos ek voorspel het, groei die meisies se gesellige poker-aande met nóg een teen die laaste bladsy van hierdie boek.

Nou kan ek nie wag om te sien wat met die “mal” Charlotte en kletserige Quinn gaan gebeur nie! Ek sien uit na Boek Drie!